Mandilovac

Prema sećanjima dr Avrama Nisima tih godina su mladi Jevreji Niš popularno nazivali "Mandilovac" (Mandilovgrad ) jer je bilo neobično mnogo porodica Mandil, iako su se pojedinačno nalazile u Bugarskoj (Plovdiv, Vidin, Lompalanka) tako da je velika verovatnoća da su preko Bugarske došli u Tursku Imperiju posle izgnanstva iz Španije. Svi su govorili ladino. U niškoj jevrejskoj zajednici postojala su 4 stabla Mandil koji uopše nisu bili srodnici da bi se razmatrali kao grane i to su:
Čelebon, Hajim, Reuben Nisim
Iz tog stabla su do Drugog svetskog rata proizašli : Šemaja Mandilović, inspektor Državnih monopola u Skoplju; Josif Mandil, veletrgovac u Beogradu (otac Debore–Dezi Pijade, devojačko Mandilović, supruge dr Rafaela Pijade); Josif Mandilović, fotograf u Beogradu;David Mandil, apotekar
Hajim Šabetaj Marko Mandil
Iz ovog stabla su Jichak (deda po majci Bate Gedalje);Isak Mandil, trgovac u Nišu, sa brojnom braćom u Beogradu; Moša Mandil, fotograf u Haifi;Moša Mandil, apotekar u Ludu;Šabetaj Mandil - Biti.
Ašer Mandil De Muse, Moric, Efrajim, Avram.
Iz tog stabla je bio dr Jakov Mandil, lekar, sanitetski major.
Mordehaj Mandil (čika Marko), Avram, Jichak, Nisim.
Iz toga stabla je bio dr Bora Mandilović, sreski lekar u Boževcu blizu Požarevca.

Većina ovih Mandila se iselila iz Niša uglavnom za Beograd, tako da su skoro svi beogradski Mandili poreklom iz Niša.Postojala su dva perioda kada su niški Mandili kretali u potragu za boljim životom: prvi period je upravo onaj o kome smo pisali, dakle period naglog iseljavanja Jevreja iz Niša (1919.-1923.) ,dok se drugi period mnogo slabije uočava početkom treće decenije ovoga stoleća kada opasnost od fašizma već postaje realna, a želja za životom u Erec Jisraelu sve jača. Oni koji su, iz bilo kojih razloga, ostali u Srbiji i samom Nišu, nisu preživeli strahote logora na Crvenom Krstu (Niš), Sajmištu (Beograd) pa i Aušvica (Poljska).

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License