Bruno Zevi

Bruno Zevi
Bruno Zevi je svetski poznati kritičar i promoter arhitekture. Rođen je u Rimu 1918. godine, gde maturira u klasičnom liceju "Taso" i upisuje Arhitektonski fakultet. Zbog aktuelnih političkih dešavanja i uvedenih zakona o rasi, kao Jevrejin biva primoran da emigrira iz zemlje (1939). Najpre odlazi u London, a zatim u SAD gde ubrzo diplomira arhitekturu na Harvardskom univerzitetu pod patronatom Valtera Gropijusa (1941). U predratnim i ratnim godinama antifašistički je angažovan. Godine 1943. odlazi u Evropu i bori se za oslobođenje Italije. Naredne godine trajno se vraća u rodnu zemlju.
Zevi je bio redovni profesor isorije arhitekture na univerzitetima u Veneci;ji i Rmu. Autor je mnogobrojnih knjiga, među kojima se ističu: "Ka organskoj arhitekturi", "Kako gledati arhitekturu" "Isori;ja i prostori moderne arhitekture", "Moderni jezik arhitekture", "Arhitektura kao predskazanje", "Kontraistorija i isori;ja arhitekture", kao i monografski eseji o Rosetiju, Mikelanđelu, Rajtu, Mendelsonu i Teranjiju. Od 1954. do 2000. godine bio je autor stalne rubrike o arhitekturi u nedeljniku "L'Espresso". Godine 1955. osnovao je sopstveni časopis "L'Architettura - cronache e soria" (Rim/London), koji je uređvao do 2000. godine. Bo je predsednik CICA (Comite International des Critiques d'architecture, 1965-77), potpredsednik Nacionalnog komiteta za arhitekturu, osnivač i direktor Instituta za istoriju arhitekture u Veneci;ji (1960), počasni čan mnogobrojnih i najugednijih svetskih asocijacija arhitekata.
Umro je 2000. godine u Rimu.
Radikalnog duha do kraja života, Zevi se kao vernik modernizma, nakonjen posebno organskom smeru u arhitekturi, obračunava sa uvreženim akademskm dogmama o arhitekturi. Njegov kritički i teoriijski rad danas se smatra nezaobilaznim delom evropske arhitektonske kulture. Danas

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License